33 plank, alsof hij in gedachten tegen iets hards aanbonsde, dat hem tegenhield. „Nu zal ik dat zaakje toch nog eens overdoen. Wij Ingmaren, beginnen van voren af aan, als iets verkeerd gaat. Geen flinke kerel kan 't er bij laten, als een vrouw gek wordt uit nijdigheid tegen hem." Nooit had hij zoo diep gevoeld welk een nederlaag hij geleden had, en hij verlangde vurig op een of andere manier in zijn eer hersteld te worden. „'t Zou toch al te mal zijn, als ik Brita niet kon leeren op Ingmarshoeve gelukkig te zijn, " zei hij. Hij gaf de beddeplank een laatsten slag voor hij opstond om aan 't werk te gaan. „'k Geloof zeker, dat het Groote Ingmar is, die Kaïsa hierheen heeft gestuurd om te maken, dat ik morgen naar stad zou gaan." jeruzalem. 3