IV. Ingmar Ingmarsen was in de stad gekomen en ging langzaam naar de groote gevangenis, die zich op een prachtig punt, op een heuvel boven het stadsplantsoen verhief. Hij zag niet om zich heen, maar liep met de zware oogleden neergeslagen, en sleepte zich met zooveel moeite voort, alsof hij een stokoude man was. Hij had zijn mooie daagsche kleeren afgelegd en droeg een zwart laken pak en een fijn, gesteven overhemd, dat al wat verkreukeld was. Hij was plechtig gestemd, maar toch angstig en onwillig. Ingmar kwam op het met grind belegde plein voor de gevangenis en zag daar een constabel. Hij vroeg hem of niet vandaag Brita Eriksdochter vrijkwam. „Ja, ik geloof, dat er vandaag een vrijkomt," zei de constabel. „Een, die voor kindermoord gezeten heeft, " zei Ingmar. „Ja juist, zij komt voor den middag vrij." Ingmar ging niet verder, maar leunde tegen een boom en bleef daar staan wachten. Geen oogenblik wendde hij de oogen van den ingang af. „Daar zal wel eens