35 iemand zijn binnengegaan, die 't niet al te goed had," dacht hij. „Ik zal niet te veel zeggen, " zei hij toen, „maar 't kan zijn, dat menigeen, die daar binnenging, 't minder zwaar had dan ik, die hier buiten sta." „Ja, ja, nu heeft Groote Ingmar me hierheen gebracht om mijn bruid uit de gevangenis te halen," ging hij voort. „Maar ik kan niet zeggen, dat Kleine Ingmar daar tevreden mee is. Hij zou liever willen, dat ze onder een eerepoort stond, en dat haar moeder naast haar zou staan om haar aan den bruidegom over te geven. En dan moesten ze naar de kerk rijden met een grooten bruidsstoet. En ze zou mooi en als een bruid gekleed, naast hem moeten zitten en glimlachen onder de bruids- kroon." De poort ging dikwijls open. 't Was eerst een predikant, en toen waren 't de vrouw en de dochters van den directeur, die naar de stad gingen. Eindelijk kwam Brita. Toen de poort openging, voelde Ingmar een steek in 't hart. „Dat is ze," dacht hij. Hij sloeg de oogen weer neer. Hij was als verlamd en bewoog zich niet. Toen hij eindelijk moed vatte en opzag, stond zij op de stoep buiten de poort. Hij zag hoe ze daar een oogenblik stilstond. Zij schoof den hoofddoek terug en zag met heldere, onbedekte oogen over 't landschap, dat voor haar lag. De gevangenis lag hoog en zij kon over de stad en de begroeide heuvels heen, de bergen van haar geboortestreek zien. Toen zag Ingmar haar beven alsof een onzichtbare