36 macht haar schudde. Ze sloeg de handen voor de oogen en ging op de stoep zitten. Zelfs daar waar hij stond, hoorde hij haar snikken. Hij stak nu 't plein over, ging naast haar staan en wachtte. Zij schreide zoo hevig, dat ze niets hoorde ; hij moest daar lang blijven staan. ,,,Schrei zoo niet, Brita," zei hij eindelijk. Ze keek op. „Groote God ! Ben jij hier ?" zei ze. Opeens kwam haar alles weer voor den geest, wat ze tegen hem mis- dreven had, en wat het hem gekost moest hebben te komen. Ze gaf een luiden kreet van vreugd, sloeg de armen om zijn hals en begon weer te snikken. „O, wat heb ik verlangd, dat je hier zou wezen !" zei ze. Ingmars hart begon te bonzen, omdat ze zoo blij was.. „Wat zeg je, Brita, heb je naar me verlangd ?" zei hij bewogen. „Ik wou je vergeving vragen !" Ingmar richtte zich in zijn volle lengte op en werd zoo koud als een steen. „Dat heeft anders geen haast, " zei hij. „Nu vind ik, dat we hier niet moesten blijven staan." „Neen, 't is hier geen geschikte plaats om te blijven," zei ze ootmoedig. „Ik heb uitgespannen bij koopman Lof berg," zei Ingmar, terwijl zij den weg opliepen. „Ja, daar staat mijn kist."