4 2 telijke gevoel in haar ziel en maakte plaats voor diepe droefheid. Wat moest dit toch worden ! Wat moest het worden ! Ze had immers nooit met hem meê moeten gaan. Ze kreeg tranen in de oogen, en om niet in schreien uit te barsten, nam ze een oud gezangboek, dat voor haar in de bank lag en begon er in te lezen. Ze bladerde de Evangeliën en de Brieven door, maar kon niets zien door de tranen, die ze niet kon terughouden. Daar schitterde plotseling iets lel roods haar tegen. 't Was een bladwijzer met een rood hart, dat tusschen de bladen lag. Ze nam het en schoof het naar Ingmar toe. Ze zag hoe hij 't nam in zijn groote hand, en er ongemerkt naar keek. Dadelijk daarna lag het op den grond. „Wat moet er toch van ons worden ! Groote God, wat moet er van ons worden !" dacht Brita en schreide over haar gezangboek. Zij gingen de kerk uit, zoodra de predikant van den preekstoel gegaan was. Ingmar spande haastig in en Brita hielp hem. Toen de zegen was uitgesproken, de gezangen gezongen en de menschen uit de kerk kwamen, waren ze al op weg. Beiden dachten ongeveer hetzelfde. Wie zulk een misdaad begaan heeft, kan niet meer onder de menscheh leven. Beiden voelden, dat ze aan den schandpaal gezeten hadden daar in de kerk. „Geen van ons beiden kan dat uithouden," dachten ze. Midden in haar droefheid zag Brita opeens de Ingmarshoeve en nauwelijks herkende ze die, zooals die daar lag. Ze herinnerde zich, dat er altijd gezegd was,