43 dat het huis rood geverfd zou worden, als Ingrnar trouwde. Daarom was de bruiloft immers uitgesteld, omdat hij het schilderen niet betalen kon. Ze begreep, dat hij alles zoo goed had willen doen, maar ten slotte was het hem zwaar gevallen. Toen ze de Ingmarshoeve opreden, zat al het volk aan tafel. „Daar hebben we den boer," zei een van de jongens en keek naar buiten. Moeder Marta hief nauwelijks de slaperige oogleden op, toen ze opstond. „Nu blijft jelui allen hier," zei ze. „Niemand hoeft op te staan van tafel." De oude vrouw ging zwaar en langzaam naar de deur. Die haar nakeken, merkten op, dat ze, als om haar waardigheid te verhoogen, haar feestkleeren aanhad, de zijden sjaal over de schouders en den zijden doek over 't hoofd. Ze stond al aan de groote deur toen 't paard stilhield. Ingmar sprong vlug uit, maar Brita bleef zitten ; hij ging naar den kant waar ze zat, en knoopte den voetenzak los. „Wil je er niet uitkomen ?" „Neen, dat doe ik niet." Le was in schreien uitge- barsten en hield de handen voor 't gezicht. „Ik had nooit terug moeten komen," snikte ze. „Toe kom er nu uit." „Laat me weer naar de stad terugrijden, ik ben niet goed genoeg voor je."