44 Misschien dacht Ingmar, dat ze daar gelijk aan had. Hij zei niets, maar bleef staan wachten met de hand aan den voetenzak. „Wat zegt ze?" vroeg Moeder Marta, die nog in de deur stond. „Ze zegt, dat ze niet goed genoeg voor ons is," zei Ingmar, want Brita kon niet verstaanbaar spreken door 't schreien. „En waarom schreit ze ?" vroeg de oude. „Omdat ik zulk een arme zondares ben," zei Brita en drukte de handen tegen het hart. 't Was haar alsot dat zou breken van smart. „Wat ?" vroeg de oude. „Omdat ze zulk een arme zondares is," herhaalde Ingmar. Toen Brita hem haar woorden hoorde nazeggen met een koele, onverschillige stem, werd haar opeens de waarheid duidelijk. Neen, nooit zou hij daar zoo hebben kunnen staan, en de woorden voor zijn moeder herhalen, als hij van haar gehouden had, als hij maar een vonkje liefde voor haar voelde. Nu hoefde ze nergens meer over te denken ; nu wist ze wat ze weten moest. „Waarom komt ze er niet uit ?" vroeg de oude. Brita hield met moeite haar snikken in en zei zelf luid : „Omdat ik Ingmar niet in 't ongeluk brengen wil." „Ik vind, dat ze gelijk heeft," zei de Moeder. „Laat haar heengaan, Kleine Ingmar. Dit moet je ten minste