45 weten, dat ik anders ga. Ik slaap geen nacht onder één dak met zoo een." „In Godsnaam laat ons heengaan," jammerde Brita. Ingmar vloekte, liet het paard keeren, en sprong in den wagen. Alles stond hem tegen. Hij had geen lust den strijd langer door te zetten. Toen zij op den weg kwamen, stroomden hun de kerkgangers te gemoet. Dat hinderde Ingmar en hij reed plotseling een kleinen boschweg in, die tot kort geleden nog rijweg geweest was. Die was steenig en heuvel- achtig, maar wel te berijden voor een wagen met één paard. Juist toen hij daar in wilde rijden, riep iemand hem. Hij zag om. Het was de postbode die hem een brief gaf. Ingmar nam dien aan, stak hem in den zak en reed het Bosch in. Zoodra hij zoo ver weg was, dat niemand hem zien kon, hield hij stil en haalde den brief te voorschijn. Maar op 'tzelfde oogenblik legde Brita haar hand op zijn arm. „Lees hem niet," zei ze. „Moet ik hem niet lezen ?" „Neen, 't is niet de moeite waard." „Hoe kun je dat weten ?" „Die brief is van mij." „Dan kun je me zelf wel vertellen, wat er in staat." „Neen, dat kan ik niet." Hij zag haar aan. Ze was gloeiend rood en een woeste angst was in haar oogen. „Ik geloof, dat ik hem toch lees," zei Ingmar. Hij .