46 wilde den brief openbreken ; toen probeerde Brita hem dien uit de hand te rukken. Maar hij belette het haar en kreeg 't couvert open. „Groote God !" jammerde zij. „Niets wordt me ook bespaard." „Ingmar," smeekte ze, „lees hem over een paar dagen, als ik weg ben." Hij had hem al opengevouwen en begon te lezen. Ze legde de handen op 't papier. „Luister nu, Ingmar, de predikant in de gevangenis heeft me dit laten schrijven, en hij beloofde me den brief te bewaren en je dien te zenden als ik aan boord was. Nu heeft hij hem te vroeg gestuurd. Je hebt nog geen recht hem te lezen. Laat me eerst heengaan, Ingmar, vóór je hem leest." Ingmar keek haar boos aan, sprong uit den wagen om rust te hebben en ging den brief staan lezen. Hij was zóó opgewonden, als hij vroeger wel worden kon, als hij zijn zin niet kreeg. „'t Is niet waar, wat daar staat ! De predikant heeft me overgehaald. Ik houd niet van je, Ingmar !" Hij keek op en zag haar met groote, verwonderde oogen aan. Toen zweeg ze, en de ootmoed, dien ze in de gevan- genis geleerd had, kwam weer over haar, en bedwong haar trots. Ze leed geen grooter schande, dan ze ver- diend had. Ingmar stond steeds te lezen. Plotseling frommelde hij