47 den brief in elkaar met een woeste beweging, en uit zijn keel barste een geluid, dat op rochelen geleek. „Ik kan hier niet wijs uit worden ! " zei hij heesch en stampvoette. „Alles draait om me heen." Hij kwam naar Brita toe en greep haar hard bij den arm. „Is 't waar, dat er in dien brief staat, dat je van me houdt ?" Zijn stem klonk ruw en hij was vreeselijk om te zien. Brita zweeg en bewoog zich niet. „Staat daar in dien brief, dat je van me houdt ?" herhaalde hij, en de uitdrukking in zijn oogen was die van verbittering. „Ja," zei ze dof. Hij schudde haar arm en slingerde dien weg. „Wat kun je liegen !" zei hij. „Wat kun jij liegen." Hij lachte hardop en ruw en zijn gezicht vertrok zich. „Dat weet God," zei ze plechtig, „dat ik Hem eiken dag gebeden heb, dat ik je zou mogen zien, eer ik heenging." „Waar wil je heengaan ?" „I k moet wel naar Amerika." „Dat zul je om den duivel niet!" Ingmar was geheel buiten zichzelf. Hij deed wankelend een paar stappen 't bosch in. Daar wierp hij zich op den grond en barstte in schreien uit. Brita kwam uit den wagen en ging naast hem zitten. Ze was zoo gelukkig, dat ze bijna niet laten kon het uit te jubelen. „Ingmar, Kleine Ingmar, " zei ze. „En je vindt me zoo leelij k. "