4 8 „Ja dat vind ik ook." Ingmar slingerde haar hand weg. „Laat ik nu even vrijuit spreken." „Ja, dat zal wel moeten." „Weet je nog wel, wat je voor 't gerecht gezegd hebt, drie jaar geleden ?" a" ,,Ja . „Dat, als ik maar anders over je dacht, je nog met mij zou willen trouwen ?" „Ja, dat weet ik wel." „Daarna .ben ik van je gaan houden. Ik had nooit gedacht, dat een mensch zooiets zeggen kon. 't Was bovenmenschelijk, dat je dat tegen me zeggen kon, Ingmar, na al wat ik je gedaan had. Toen ik je op dat oogenblik aanzag, vond ik dat je mooier was dan al die anderen, verstandiger dan allen, en dat je de eenige was waar 't goed mee zou zijn samen te leven. Ik kreeg je z66 lief, en ik vond, dat je bij mij hoorde en ik bij jou. En eerst vond ik 't een uitgemaakte zaak dat je mij zoudt komen halen, maar later durfde ik 't toch weer niet gelooven." Ingmar hief 't hoofd op. » Waarom schreef je niet ?" vroeg hij. „Ik heb geschreven." „Om me vergiffenis te vragen ; was dat nu iets om over te schrijven ?" „Wat had ik dan moeten schrijven?" „Dat andere."