70 't kind. „Ik had zoo'n mooie gemeente met kerk en school. " „Zoo? en wat heb je dan nu?" „Ja, nu heb ik de gemeente weer omgegooid en nu ga ik Jeruzalem bouwen, en —" „Wat zeg je?" viel de predikant haar in de rede. „Zeg je, dat je de gemeente hebt omgegooid om Jeru- zalem te bouwen ! " „Ja," antwoordde Gertrud. „'t Was zoo'n mooie ge- meente ! Maar we lazen gisteren op school over Jeruzalem, en nu heb ik de gemeente omgegooid om Jeruzalem te bouwen." De predikant bleef het kind aanstaren. Hij streek zich over 't voorhoofd als om orde in zijn gedachten te bren- gen. „'t Moet iemand zijn, die grooter is dan jij, die uit je mond spreekt," zei hij zacht. De woorden van het kind kwamen hem zoo vreemd voor, dat hij ze keer op keer in zich zelf herhaalde. En terwijl hij dat deed, kwam hij weer in zijn gewonen gedachtengang en hij vroeg zich af hoe Gods bestuur is en welke middelen Hij aanwendt om zijn wil te volvoeren. Hij ging weer naar den schoolmeester en zei met zijn gewone vriendelijke stem en met een bizonderen glans in de oogen : „Ik ben niet boos meer op je, Storm. Je doet zeker wat je doen moet. Ik heb er altijd veel over gedacht hoe God alles bestuurt en ik ben niet tot klaarheid ge- komen. En dit begrijp ik ook niet. Maar wèl begrijp ik, dat je niet anders kunt doen dan je nu doet."