105 begon al veertien dagen na de begrafenis van Eljas. Halfvor zat op een Zondagmiddag op zijn stoep en keek naar de voorbijgangers. Al spoedig meende hij op te merken, dat er buitengewoon veel fraaie rijtui- gen voorbijreden naar Ingmarshoeve. In de eerste zat een van de inspecteurs van de bergwerken te Bergsána- daarna kwam de zoon van den herbergier te Karm, rund, en eindelijk Berger Sven Person, een landeige- naar uit de naburige gemeente. Hij was de rijkste boer uit West-Dalecarlië, een verstandig en zeer geacht man. Jong was hij zeker niet meer. Hij was twee- maal getrouwd geweest en nu opnieuw weduwnaar. Toen Berger Sven Person aan kwam rijden, kon Halfvor niet blijven zitten. Hij begon den weg op te loopen, en spoedig was hij de brug over en aan die zijde van de beek, waar Ingmarshoeve lag. „Ik zou wel eens willen weten, waar al die wagens heengereden zijn," zeide hij. Hij liep het spoor langs, maar langzamer- hand liep hij al harder. „Ik weet, dat het dom is, " zei hij, want hij dacht aan de waarschuwing van Moeder Stina. „Ik zal alleen maar tot het hek gaan en zien wat ze daar uitvoeren." Berger Sven Person en een paar andere mannen zaten in de groote kamer op Ingmarshoeve koffie te drinken. Ingmar Ingmarsen, die nog altijd bij den schoolmeester inwoonde, was des Zondags thuis. Hij zat mee aan tafel en moest voor gastheer spelen, want Karin was niet binnen. Ze had zich verontschuldigd met te zeggen,