1 1 Maar de schoolmeester, die zelf zulk een eervollen dag had gekend, kende geen barmhartigheid. „Matts Eriksson komt hier met zijn eigen bedenksels, en zegt dat het Gods woord is," zei hij bestraffend. Hok Matts durfde niets meer zeggen, en de school- meester sloeg het gezangboek open. „We zullen zingen gezang 187," zei hij. Hij las met luider stem 't gezang voor en begon toen te zingen. „Houdt gij uw vensters open naar de zij van Jeru- zalem ?" En intusschen dacht hij : „'t Was mooi, dat de dominee juist vanmiddag kwam, zoodat hij zien kon, dat ik orde kan houden in mijn Sion." Maar nauwelijks was 't gezang uit, of een der toe- hoorders stond op. 't Was Ljung Bjorn Olofsson, een trotsch en deftig man, met een van de Ingmarsdochters getrouwd en eigenaar van een groote hoeve in de kerkbuurt. „Wij vinden hier," zei Ljung Bjorn zeer beleefd, „dat meester ons misschien even om raad had moeten vragen, eer hij Matts Eriksson afwees." „Zoo, vindt je dat, mijn jongen ?" zei de meester op denzelfden toon, dien hij tegen een kleinen kleuter gebruikt zou hebben ; „dan moet ik je even zeggen, dat niemand behalve ik wat te zeggen heeft in deze zaal." Ljung Bjorn werd vuurrood. Hij had geen twist willen zoeken met Storm. Hij had alleen den slag wat willen verzachten voor Matts Hok, die een goed mensch