I 20 was. Nu kon hij toch niet laten boos te worden om het antwoord, dat hij gekregen had. Maar eer hij nog wat zeggen kon, viel een van hen, die met Hók Matts gekomen was, hem in de rede. „Ik heb Hók Matts nu twee keer gehoord, en ik moet zeggen, dat het verwonderlijk was. Ik geloof, dat het allen aanwezigen goed zou doen hem te hooren." De schoolmeester antwoordde dadelijk even vriendelijk en vermanend, alsof hij een jongen in de school te- rechtwees : „Maar je begrijpt toch wel, Krister Jackson, dat dit niet gaat. Laat ik Hók Matts vandaag preeken, dan kom jij den volgenden Zondag en wilt preeken en Ljung Bjórn den daarop volgenden." Toen de schoolmeester dat zei, waren er velen die lachten ; maar van Ljung Bjórn kwam 't antwoord hard en scherp : „Ik weet niet waarom Krister en ik niet even geschikt zouden zijn om te preeken als meester." Tims Halfvor stond op om de gemoederen te kalmeeren en strijd te voorkomen. „Zij, die 't geld gaven voor dit gebouw, moeten toch wel eerst gehoord worden, voor een nieuwe predikant wordt toegelaten." Maar nu was ook Krister Jackson boos geworden en antwoordde haastig: „Ik weet nog, dat we, toen we dit huis bouwden, over- een zijn gekomen, dat het een vrij predikhuis en geen kerk zou worden, waar maaréén Gods woord mag verkondigen."