13 „Dan an gaan we ten minste samen." Zij slopen heel stil de trap op. De deur durfden ze niet opendoen, maar Moeder Stina bukte zich en keek door 't sleutelgat. Ze bleef daar lang staan ; eens was 't alsof ze lachte. „Wat is er, Moeder ?" vroeg Gertrud. „Kijk zelf, maar wees heel stil." Gertrud bukte en keek naar binnen. De tafels en banken, die anders de heele kamer vulden, waren in een hoek bij elkaar geschoven. Het stoof verschrikke- lijk en midden in die stof vloog Ingmar Ingmarsen rond met een stoel in de armen. „Is Ingmar gek geworden ?" barstte Gertrud uit. „Stil," zei de moeder en trok haar meê naar de trap. „Hij zal willen leeren dansen. Hij oefent zich zeker, zoodat hij op de krans kan dansen, " zei ze en proestte van lachen. Moeder Stina schudde werkelijk van 't lachen : „Hij had me haast dood doen schrikken, " zei ze. „Goddank dat hij ook eens jong wezen kan ! " En toen ze uitgelachen had, ging ze voort : „Nu zeg je daar niemand een woord van, hoor Gertrud." 't Werd Zaterdagavond, en de vier jonge menschen stonden op de stoep, klaar om heen te gaan. Moeder Stina inspecteerde ze. Ze waren zoo mooi, dat het een lust was om te zien. De jongens droegen gele leeren broeken en groene vesten met roode mouwen. Gertrud en Gunhild hadden wijde witte pofmouwen, groote,