1 37 had. Hier zie je muren, die kou en sneeuwstorm tegen- hcuden, " en hij stak den arm dwars door de takken. „Vader kwam achter ons aan en lachte. Zij waren beiden zwart van 't roet en roken naar den kolenrook, maar nooit heb ik Vader zoo vroolijk en opgewekt gezien. Geen van beiden kon binnen rechtop staan, en er waren enkel een paar bedden van takjes en een paar steenen, waarop een vuur brandde, maar ze waren door en door vergenoegd. Ze gingen naast elkaar zitten op een van de bedden en deden den etensdrager open. „Ik weet niet of je er wel wat van krijgt," zei Sterke Ingmar, „dit is mijn Kerstmaal." „Je moet barmhartig zijn, omdat 't Kerstavond is," zei Vader. „Ja, dan kun je een armen, ouden kolenbrander geen honger laten lijden." „En toen begon 't maal ; er was ook een beetje brande- wijn bij en ik verbaasde er me over, dat menschen zoo blij met eten en drinken konden zijn. „Je moet aan Moeder zeggen," zei Sterke Ingmar tegen mij, „dat Groote Ingmar al mijn eten heeft opgegeten. Ze moet me morgen weer wat zenden." „Ik zie, dat het waar is, " zei ik. „Op 'tzelfde oogenblik schrikte ik, want het knetterde in den haard. Het klonk bijna, alsof iemand kleine steentjes op de vuurplaat gooide. „Vader merkte het niet ; maar Sterke Ingmar zei dadelijk : „Ah zoo, is 't alweer zoo."