138 „Maar hij bleef zitten. Toen knetterde 't weer, nu veel harder. Ik zag niets, maar 't was alsof er een handvol steenen in 't vuur gegooid werd. „Ja zoo, is 't zóó erg," zei Sterke Ingmar en ging naar buiten. „Ja, het brandt wel hier en daar in de kolen," riep hij, „maar je kunt wel blijven zitten, Groote Ingmar, ik kan me alleen wel redden." „Vader en ik bleven stil zitten. Geen van ons beiden had lust om iets te zeggen. „Toen kwam Sterke Ingmar weer binnen en nu begon- nen ze weer te schertsen. „Zulk een vroolijk Kerstfeest heb ik in jaren niet gehad, dunkt me," zei hij. En juist bij die woorden begon het geknetter weer. „Wel, wel, is 't alweer zoo laat !" zei hij, en ging naar buiten. „Het was weer begonnen te branden in de kolen. „Toen hij terugkwam, zei Vader : „Nuzie ik, dat je zulke goede hulp hebt, dat je j wel alleen kunt redden hier bij de kolen." „Ja, ga maar gerust naar huis en vier feest, Groote Ingmar. Ik heb hier hulp genoeg." „En toen gingen wij naar huis, Vader en ik, en alles ging goed. En nooit heeft Sterke Ingmar brand in de kolen gehad." Gunhild bedankte Ingmar voor zijn verhaal, maar Gertrud liep zwijgend voort, alsof ze bang geworden was. De schemering was gevallen. Alles, wat voor een