164 Zoodra de man zag, dat Brita schreide, stond hij op en ging naar de deur. Toen hij op den drempel stond, keerde hij zich om, zag Brita nog eens diep in de oogen en zei : „Doe u zelf geen kwaad want de tijd nadert, dat ge zult mogen leven in rechtvaardigheid." Toen ging hij. Zijn stappen klonken zwaar op de stoep en den weg, toen hij heenging. Brita ging haastig in de kamer achter den winkel terug. Ze nam den strik weg en bracht de trap weer in den winkel. Toen zette ze zich op een kist en bleef een paar uur onbeweeglijk zitten. Zij had het gevoel, dat ze heel lang had rondgeloopen, terwijl het nacht was en zoo donker, dat ze geen hand voor oogen zien kon. Ze was verdwaald, en wist niet waar ze : gekomen was, en met elken stap, dien ze deed, vreesde zij, dat ze neer zou storten in een poel of een afgrond. Maar nu had iemand haar toegeroepen, dat zij niet verder moest gaan, maar gaan zitten en wachten tot het dag werd. Ze was blij, dat ze dien gevaarlijken zwerftocht. niet hoefde voort te zetten. Nu zat ze te wachten tot he t. morgenlicht aanbreken zou. Sterke Ingmar had een dochter, die Anna Lize heette. Ze had jaren lang in Chicago gewoond en was daar getrouwd met een man, die Johan Hellgum heette, een Zweed, die leider was van een kleine gemeente, die een eigenaardige leer was toegedaan.