I 8o was Ingmar zeer verbaasd geweest, want nooit had hij iemand ontmoet, die z66 vlug in 't werk was. Juist nu was Hellgum een paar dagen op reis, maar men wachtte hem spoedig terug. „Ja, als je maar met Hellgum spreekt, dan ga je wel met ons meê," zei Karin telkens. En dat geloofde Ingmar ook, hoewel hij onrustig werd bij de gedachte, dat hij mee zou doen aan iets wat zijn vader afkeuren zou. „'t Was immers juist Vader, die ons altijd leerde Gods wegen te gaan," zei Karin. 't Was alles zoo goed. Ingmar had nooit kunnen gelooven, dat hij 't als zoo iets heerlijks kon voelen weer onder menschen te zijn. Er was alleen één ding, dat hij miste, en dat was, dat niemand over 't gezin van den schoolmeester en over Gertrud praatte. 't Was een groote tegenspoed, want Ingmar had Gertrud in geen vol jaar ontmoet. Maar den vorigen zomer had hij genoeg van haar gehoord, want toen ging er geen dag voorbij, dat niet iemand over de Storms praatte. 't Was zeker wel toevallig, dat men over hen zweeg ; maar er is toch iets angstigs in, als men zoo verlegen is ergens naar te vragen, en niemand uit zich zelf be- gint te vragen over wat men 't liefst wil hooren. Maar was Ingmar gelukkig en tevreden, heel anders was het met Sterken Ingmar gesteld. De oude was stil en knorrig en moeielijk te voldoen. „Ik geloof dat je naar 't bosch verlangt," zei Ingmar tegen hem op een namiddag, dat ze samen het avondmaal gebruikten.