I ól „f a, dat weet de hemel !" antwoordde de oude, „ik wou wel, dat ik niet thuis gekomen was." „wat is er dan voor verkeerds hier ?" vroeg Ingmar. „Vraag je dat nog ?" antwoordde Sterke Ingmar. „Ik dacht, dat je wel wist, dat 't heelemaal mis ging met Hellgum." Ingmar zei, dat hij juist gehoord had, dat Hellgum een groot man geworden was. „Ja, hij is zoo'n groot man, dat hij de heele gemeente ondersteboven gehaald heeft." Ingmar dacht er aan hoe wonderlijk 't was, dat Sterke Ingmar nooit een spoor van liefde voor zijn eigen familie toonde. Hij gaf alleen om de Ingmarshoeve en de Ing- marsens. Nu moest Ingmar zijn schoonzoon verdedigen. „Mij dunkt, dat het een goede leer is," zei Ingmar. „Zoo, vindt je dat ?" zei de oude en keek hem boos aan. „Meen je dat Groote Ingmar dat ook zeggen zou ?" Ingmar antwoordde dat zijn vader zeker zou hebben meegedaan om een rechtvaardig leven te leiden. „Je meent zeker, dat Groote Ingmar meegedaan zou hebben, om allen, die niet tot zijn vereeniging hoorden, voor duivels of antichristen uit te maken, en dat hij geweigerd zou hebben met oude vrienden om te gaan, alleen omdat ze hun eigen geloof wilden behouden." „Ik geloof niet, dat menschen als Hellgum en Halfvor en Karin zoo doen," zei Ingmar. „Je moet maar eens probeeren je tegen hen te ver- zetten, dan zul je 't wel zien."