I 82 Ingmar sneed groote stukken van zijn brood en stopte den mond vol. Hoe vervelend, dat Sterke Ingmar zoo knorrig was. „Ja, ja," zei de oude na een poos. „Zoo gaat het. Hier zit jij nu, de zoon van Grooten Ingmar, en hebt niets te zeggen. Maar mijn Anna Lize en haar man zijn groote lui. De besten in de gemeente buigen voor hen en ze gaan van 't eene feest naar 't andere." Ingmar zat maar te eten. Wat kon hij hierop ant- woorden ? Maar Sterke Ingmar begon weer : „Ja, 't is een mooie leer, dat is waar ; daarom heeft ook de halve gemeente zich bij Hellgum aangesloten. Zulk een macht als Hellgum heeft niemand ooit te voren gehad in deze gemeente. Niet eens Groote Ingmar. Hij scheidt ouders en kinderen door te preeken, dat wie zich bij hem aansluiten niet onder zondaars leven mag. Als Hellgum wenkt, dan verlaat de eene broer den anderen, de vriend zijn vriend, het meisje haar verloofde. Hij heeft macht om te maken, dat er dezen winter op elke hoeve oneenigheid en twist is. Ja, daar zou Groote Ingmar mee tevreden zijn ! Hij zou Hellgum wel gesteund hebben in dit alles. Dat zou hij !" Ingmar keek naar buiten. Hij had 't meest lust om weg te loopen. Hij begreep dat Sterke Ingmar overdreef, maar het maakte hem toch uit zijn humeur. „Ja, ja," zei de oude man, „ik wil niet ontkennen, dat 't wonderlijk is wat Hellgum doet : hoe 't hem gelukt