I 93 jongen. Je bezit immers ook niets. Je hebt alleen twee leege handen om aan te bieden." „Ik geloof eigenlijk, dat je wilt dat ik Hellgum dood zal slaan." „Ze zeiden daar in de kerkbuurt, dat alles in orde was, als je Hellgum bewegen kon weer heen te gaan." „Je zult altijd zien, dat strijd en tweedracht ontstaat als er een nieuwe leer opkomt," zei Ingmar. „'t Zou in allen geval een gelegenheid voor je zijn om den menschen te toonen wat je kunt," zei Sterke Ingmar a hardnekkig. Ingmar wendde zich van den ouden man af en bracht de zagerij aan den gang. Hij had nu liever dan ooit willen vragen hoe 't Gertrud ging, en of zij zich al bij de Heligumianen had aangesloten, maar hij was te trotsch om zijn onrust te toonen. Tegen acht uur ging Ingmar naar huis om te ontbijten. Zooals gewoonlijk was er een goed maal voor hem klaar gezet en Halfvor en Karin waren buitengewoon vrien- delijk. Zoodra hij ze zag, meende Ingmar, dat hij geen woord van al de praatjes van Sterken Ingmar hoefde te gelooven. Hij werd weer opgeruimd en was overtuigd, dat de oude man den stand van zaken overdreven had. Maar spoedig werd de onrust over Gertrud zoo sterk, dat hij niet eten kon. „Ben je in kort bij den school- meester geweest, Karin ?" vroeg hij plotseling. „Neen," antwoordde Karin snel. „Met zulke godde- booze menschen wil ik niet omgaan." Jeruzalem. I 3