1 9 Ingmar zweeg lang, want dit was een antwoord, dat hem veel te denken gaf. Moest hij nu zwijgen of spreken? Als hij sprak, kwam hij in botsing met zijn familie ; maar hij wilde ook niet, dat ze zouden meenen, dat hij goedkeurde wat verkeerd was. „Ik heb nooit iets van goddeloosheid bij den school- meester gemerkt, en ik heb er toch vier jaar in huis gewoond." Karin dacht nu bijna 't zelfde als Ingmar zoo pas. Ze vroeg zich af of ze zwijgen of spreken moest. Maar ze moest zich aan de waarheid houden, alg zou 't ook Ingmar zeer doen, en daarom zei ze, dat als de menschen niet naar Gods stem luisterden, ze wel gelooven moest, dat ze goddeloos waren. Halfvor begon nu mee te praten : „'t Is toch van onuit- sprekelijk gewicht welke opvoeding de kinderen krijgen." „Storm heeft de heele gemeente opgevoed en jou ook, Halfvor. " „Maar hij heeft ons niet geleerd een rechtvaardig leven te leiden," zei Karin. „Ik meen toch, dat je dat altijd geprobeerd hebt, Karin." „Ik zal je eens zeggen, Ingmar, hoe 't leven is naar de oude leer. 't Is alsof je op een ronden stok loopt : 't eene oogenblik sta je, 't andere val je. Maar als ik mijn medechristenen de hand reik en zij mij steunen, dan kan ik het smalle pad der rechtvaardigheid gaan zonder te vallen."