1 95 „Ja, maar dan is er ook niet veel kunst aan," zei Ingmar. „'t Is nog wel moeielijk, maar niet onmogelijk meer." „Maar hoe is 't nu met den schoolmeester ?" vroeg Ingmar. „Zij, die tot de onzen behooren, namen hun kinderen van school. Wij willen niet dat de kinderen iets van de oude leer zouden hooren." „Maar wat zei de schoolmeester daar wel van ?" „Hij zei dat de wet gebood, dat de kinderen naar school moesten gaan." „Ja, dat geloof ik ook." „Hij zond den veldwachter naar Israel Tomasson en naar Krister Jacsson en liet de kinderen halen." „En nu heb jelui ongenoegen met de Storms ?" „Wij houden ons maar aan elkaar." „Jelui hebt zeker ongenoegen met alle menschen." „Wij houden ons ver van hen, die ons tot zonde willen verlokken." Hoe langer ze praatten hoe meer ze hun stem dempten. Ze waren allen bang voor ieder woord, dat ze zeiden. Ze vonden, dat 't gesprek een treurige wending nam. „Maar ik moet je de groeten van Gertrud doen, " zei Karin. Ze beproefde een vroolijken toon aan te slaan. „Heilgum heeft veel met haar gesproken van den winter. Hij zegt, dat ze zich vanavond bij ons zal aansluiten." Ingmars lippen begonnen te trillen. 't Was alsof hij den heelen dag een schot in de borst verwacht had,