196 en nu viel het. Een rilling ging hem door de leden. „Zoo, zal ze zich bij jelui aansluiten," zei hij bijna onhoorbaar. „Er gebeurt hier beneden veel, terwijl we daar boven in 't donkere bosch zijn." Ingmar meende te begrijpen hoe Hellgum al dien tijd Gertrud had zoeken te naderen, en strikken gespannen had om haar te vangen. „Maar hoe moet het nu met mij ?" vroeg Ingmar op- eens. Er klonk een wonderlijke hulpeloosheid uit zijn stem. „Je gaat met ons meê," zei Halfvor snel. „Nu is Hellgum gekomen en als je maar met hem praat, wordt jebekeerd." „'t Zou kunnen zijn, dat ik me niet wou laten bekee- ren," zei Ingmar. Halfvor en Karin zwegen plotseling. „'t Zou kunnen zijn, dat ik geen ander geloof dan mijn vader zou willen hebben," herhaalde Ingmar. „Je moet niets beslissen, voor je met Hellgum gespro- ken hebt, " zei Karin. „Maar als ik me nu niet bij jelui aansluit, dan wil. jelui me zeker niet in huis houden ?" zei Ingmar en stond op. Toen ze niet antwoordden, was 't Ingmar alsof alles plotseling om hem heen losliet, maar daardoor juist . richtte hij zich fier op en zag er moediger uit. „'t Is 't beste nu maar in eens te weten waar ik aan_ toe ben, " dacht hij.