2 33 was. Hij lag op den rug, 't gezicht stond rustig en de oogen waren open. Hij had nog niet zoo lang in 't water gelegen, dat hij veranderd was. 't Scheen alsof hij zich met welbehagen liet wiegen op de kleine, gekroesde golven. Maar toen de matrozen de oogen van hem afwendden, gaven ze bijna een schreeuw van schrik, want zonder dat zij 't gemerkt hadden, was een tweede lijk komen duiken vlak voor het schip. Zij hadden het bijna over- zeild, maar op 't laatste oogenblik werd het door de deining weggedreven. Allen stormden naar de ver- schansing en keken naar beneden. Dit was een kind, een mooi gekleed klein meisje, met een hoed op het hoofd en een blauw manteltje. „Ach hemel," zeiden de zeelieden en wischten de oogen af. „Ach heere ! zoo'n klein ding." Onmiddellijk daarna riep een van de mannen, dat hij er nog een zag, en een tweede, die naar een anderen kant uitkeek, verkondigde hetzelfde. Ze zagen opeens vijf lijken, ze zagen er tien en toen een heele menigte, te veel om te tellen. 't Vaartuig wiegde zacht heen en weer tusschen al die dooden, die het omringden alsof ze iets wilden vragen. Sommigen kwamen in groote groepen aandrijven, ze schenen in de verte een of ander te zijn wat van 't land was losgeraakt, maar van dichterbij bleken 't enkel lijken te zijn. Alle zeelieden stonden er naar te staren zonder zich