2 34 te verroeren. Ze konden nauwelijks gelooven, dat het waar was wat ze zagen. Opeens was het hun alsof een heel eiland uit de zee opdook. 't Leek een stuk land, maar toen zij dichterbij kwamen, zagen ze, dat het weer niet anders dan lijken waren, die dicht op elkaar gedreven waren. Zij omgaven het vaartuig van alle kanten, schenen het te volgen, alsof zij de reis over zee met het schip wilden maken. De schipper liet het roer omgooien om wind in de zeilen te vangen, maar dat hielp niet veel. 't Zeil hing slap en de dooden bleven 't schip om- ringen. De bemanning werd al bleeker en stiller. De kotter bewoog zich zoo langzaam, dat ze de dooden niet korfden ontkomen. En ze vreesden, dat het zoo den heelen nacht zou doorgaan. Toen klom een Zweedsch matroos voor op 't schip, en begon luid een „Onze Vader" te bidden. Toen hief hij een psalm aan. Toen hij midden in den psalm gekomen was, ging de zon onder en de avondwind voerde het schip buiten het bereik van de dooden.