DE BRIEF VAN HELLGUM. Een oude vrouw komt uit een hut in 't bosch ; hoewel 't een werkdag is, heeft ze de feestkleeren aan, alsof ze naar de kerk moet. Ze trekt den sleutel uit het slot en stopt dien op de gewone plaats onder de stoep. Als de oude een paar stappen gegaan is, keert ze zich om, en kijkt naar haar hut, die klein en grijs onder de reusachtige, met sneeuw bedekte dennen staat. Zij ziet het kleine huisje met groote liefde aan. „Veel gelukkige dagen heb ik hier beleefd, " zegt ze plechtig tot zichzelf. „Ja, ja, de Heer heeft gegeven, de Heer heeft genomen." Later gaat ze voort op het boschpad. Ze is heel oud en zwak, maar ze is een van die menschen, die zich rank en stevig houden, hoe ook de ouderdom hen tracht te buigen. Ze heeft een mooi gezicht en zacht wit haar, ze ziet er zoo vriendelijk uit, dat 't vreemd is haar te hooren praten met een stem, die streng en plechtig en langzaam is als die van een ouden profeet. Ze heeft een langen weg af te leggen, want ze moet naar een bijeenkomst van de Hellgumianen op Ingmarshoeve. De oude Eva