236 Gunnarsdochter hoort tot hen, die het warmst de leer van Hellgum zijn toegedaan. „Och," denkt ze nu, terwijl ze voortgaat langs het pad, „dat was een heerlijke tijd, toen meer dan de halve gemeente de leer van Hellgum aannam. Wie had kunnen denken, dat zoo velen afvallig zouden worden, dat we na vijf jaar maar met ons twintigen zouden zijn, als men de onmondigen en de kindren niet meêtelt." Haar gedachten keeren terug naar den tijd, toen zij, die vele jaren eenzaam en vergeten in 't donkere bosch geleefd had, opeens veel broeders en zusters gewonnen had, die haar in haar eenzaamheid opzochten, die nooit vergaten een weg naar haar hut te banen na zwaren sneeuwval, en haar kleine schuur te vullen met brandhout, goed droog en klein gehouwen, zonder dat zij er om gevraagd had. Zij denkt aan den tijd toen Karin Ingmarsdochter en haar zusters en andere „groote lui" bij haar kwamen en liefdemaaltijden in haar hutje hielden. „Ach, dat zoo velen den dag der ware zaligheid verzuimen," zuchtte zij. „Nu komt de straf over ons. En dezen zomer moeten we alien vergaan, omdat zoo weinigen de roepstem gevolgd hebben, en omdat zij, die volgden, niet trouw gebleven zijn." De oude vrouw keert haar gedachten naar den inhoud van Hellgums brieven, die brieven, die de Hellgumianen als apostelgeschriften beschouwen, die ze voorlezen op hun bijeenkomsten, zooals anderen den bijbel. „Er was een tijd, dat hij was als melk en honig,"