2 37 zei ze ; „hij ried ons geduld met de onbekeerden aan en zachtheid jegens de afvalligen. Hij leerde den rijken hun barmhartigheid gelijkelijk aan rechtvaardigen en onrecht- vaardigen te bewijzen ; maar nu is hij al een tijd als gal en bijsop. Hij schrijft over niets anders dan straf en beproevingen." Nu kwam de oude vrouw aan den rand van het bosch, zoodat ze over het dorp heen kon zien. 't Was een mooie dag in Februari. 't Sneeuwveld breidde zijn witte reinheid over alles heen, alle planten stonden in winterslaap verzonken, en geen windje be- woog zich. Maar de oude vrouw liep er over te denken, dat deze geheele streek, die nu rustig in winterslaap ver zonken lag, ontwaken zou om door ziedende zwavel- stroomen verteerd te worden. Zij zag die met vuur over- goten, zooals ze daar nu lag geheel met sneeuw bedekt. „Hij heeft het niet met duidelijke woorden gezegd," dacht de oude vrouw, „maar hij schrijft altijd van een zware beproeving. Ach ja ! Ach ja ! wien zal het ver- wonderen als deze gemeente gestraft wordt als Sodom en vernield als Babylon ?" En toen Eva Gunnarsdochter nu door de kom van de gemeente kwam, kon ze geen huis aanzien, zonder er zich in te verdiepen hoe de aardbeving ze uit elkaar zou slaan, alsof ze van zand waren. En als ze menschen ontmoette, dacht ze er aan hoe de monsters uit de hel ze zouden opjagen en verslinden.