238 „Zie, daar is Gertrud van den schoolmeester," dacht ze, toen ze een mooi meisje op den weg ontmoette. „Haar oogen stralen en glinsteren als zon op de sneeuw. Ze is zeker zoo blij omdat ze in den herfst bruiloft zal houden met Ingmar Ingmarsen. Ik zie, dat ze een pak garen onder den arm heeft. Ze wil zeker bedgordijnen en doeken voor haar eigen huis weven. Maar eer ze haar weefsel klaar heeft, zal de dag des oordeels over ons gekomen zijn." De oude vrouw zag met donkere blikken om zich heen, toen ze door de kerkbuurt kwam, die zich had uitgebreid en onuitsprekelijk mooi geworden was, naar al die witte en gele huisjes met hout beschoten, en met hooge vensters. Ze zouden vallen, evengoed als haar armzalige hut, waar de vensters wel dakraampjes leken en 't mos tusschen de voegen groeide. Midden in 't dorp bleef ze staan en stampte hard met haar stok op den grond. Een hevige toorn kwam over haar. „Ja, ja !" riep ze, z66 hard, dat de menschen, die buiten waren, bleven staan en opzagen. „Ja, ja! in al deze huizen woont zulk volk, dat Christus' evangelie verworpen heeft en zich aan het evangelie van den duivel houdt. Waarom hoorden ze de roepstem niet waarom bekeeren zij zich niet van hun zonden ? Daarom moeten wij nu allen vergaan. Gods hand slaat hard. Gods hand slaat de rechtvaardigen en de onrecht- vaardigen met dezelfde straf." Toen Eva Gunnarsdochter over de beek gekomen