2 49 De Jeruzalemmers antwoordden : „Zij zullen 't wel verstaan, als de steenen van hun Verlosser verhalen." Wij zeiden : „Zij zullen hun bezittingen niet willen verdeelen onder vreemden en arm worden als bedelaars. Zij zullen hun macht niet willen opgeven, want zij be- hooren tot de aanzienlijksten in hun geboorteplaats." De Jeruzalemmers antwoordden : „Wij hebben geen macht en bezittingen om hun aan te bieden, maar wij bie- den hun aan het lijden van Jezus, hun Verlosser, te deelen." En toen zij dit gezegd hadden, voelden wij weer groote blijdschap en meenden, dat gijlieden zoudt komen. Maar nu zeg ik u, lieve broeders en zusters, spreekt niet te zamen, als gij dit gelezen hebt, maar weest stil en luistert ! En wat Gods stem u gebiedt, doet dat." Halfvor vouwde den brief dicht en sprak : „Nu moeten wij doen, zooals Hellgum schrijft. Wij zullen stil zijn en luisteren." Nu werd het langen tijd stil in de groote kamer op de Ingmarshoeve. De oude Eva Gunnarsdochter zat stil als de anderen, en wachtte tot Gods stem tot haar zou spreken. Zij begreep dat alles op haar manier. „Ja, ja," dacht zij, „het is Hellgums bedoeling, dat wij naar Jeruzalem zouden trekken om de groote ver- woesting te ontgaan. De Heer wil ons redden uit den zwavelvloed en ons van den vuurregen bewaren. En de rechtvaardigen onder ons zullen Gods stem hooren, en hun zal gegeven worden te ontkomen."