250 De oude vrouw dacht er geen oogenblik aan, dat het voor iemand een opoffering zijn kon van huis en haard te scheiden, als het om zoo iets ernstigs te doen was. 't Kwam niet in haar op, dat iemand nog twijfelen kon, of hij de groene wouden van zijn geboorteland zou verlaten, de vriendelijk voortglijdende beek, en de goede akkers. Verscheidenen van de anderen dachten met vrees aan een geheel andere levenswijze, aan 't verlaten van 't ouderlijke huis, van ouders en verwanten, maar zij niet. Dit beteekende immers, dat God hen wilde redden, zooals Hij oudtijds Noach en Loth gered had. Ze werden immers geroepen tot een leven van bovenaardsche za- ligheid in Gods heilige stad. Ze vond, dat het was alsof Heligum schreef, dat ze in levenden lijve in den hemel zouden worden opgenomen. Allen zaten met gesloten oogen, geheel in zichzelf ver- diept. Velen hadden 't zoo zwaar, dat het koude zweet hun op 't gezicht stond. ,,Ja, dit is zeker de beproeving, die Hellgum ons voorspelde," zuchtten ze. De zon was aan het ondergaan, zoodat zij aan den horizont stond en schuine stralen in de kamer schoot. De avondschijn lag bloedrood over al die bleeke ge- zichten. Eindelijk bewoog Marta Ingmarsdochter, de vrouw van Ljung Bjorn, zich ; ze gleed van de bank op de knieën. En de een na de ander volgde haar voorbeeld. Opeens haalden verscheidenen diep adem, en hun gezicht werd door een lach verhelderd.