280 Op 'tzelfde oogenblik knipte de oude met de oogen . en wees op Moeder Stina, om Sven Persson te beduiden, dat zij niet hooren mocht waar ze over praatten. „Ik dacht, dat het goed genoeg voor hem was," zei de rechter ; „ik bied zulke waar niet alle dagen aan, maar dit doe ik ter wille van Grooten Ingmar." „Ja 't is waar, 't is een goed aanbod," zei de oude, „maar hij zegt, dat hij al ergens anders gekocht heeft." „Ik zou wel eens willen weten of hij goed begrijpt wat hij misloopt, " zei de rechter en ging langzaam voort. Tot nu toe had niemand van de bewoners zich ver- toond op de hoeve ; maar nu kregen de menschen protse- ling Ingmar in het oog. Hij stond ergens tegen een muur geleund, onbeweeglijk en met de oogen bijna gesloten. Velen gingen naar hem toe om hem te begroeten, maar als ze dichterbij kwamen, keerden zij terug naar hun plaatsen. Ingmar was doodsbleek, en allen, die hem zagen begrepen, dat hij worstelde met een zoo groot lijden, dat niemand het waagde hem aan te spreken. Ingmar stond z66 stil, dat er velen waren, die hem niet opmerkten. Maar ieder, die hem in 't oog gekregen had, kon daarna aan niets anders denken. Er was niets te bespeuren van de vroolijkheid, die anders op verkoopingen gebruikelijk was : terwijl Ingmar daar stond tegen den muur van zijn oud tehuis geleund, dat hij spoedig zou moeten missen, had niemand moed om te lachen of een vroolijk woord te spreken.