30 1 niet heelemaal wakker. De droom was zoo sterk en levendig geweest, dat ze dien niet kon vergeten. Als ze aan het genoegen dacht, waarmee ze de naald in Ingmars oogen gestoken had, dacht zij : „'t Is toch verschrikkelijk zoo slecht en wraakgierig als ik geworden ben. Ik weet niet wat ik doen moet om daar van af te komen. Ik word nog een slecht, verloren mensch." Tegen den middag nam Gertrud den melkemmer aan den arm en ging uit om te melken. Ze schoof als ge- woonlijk den hoofddoek ver naar voren en zag niet op. Ze liep op de smalle paadjes, zooals ze in den droom gedaan had, ze herkende de bloemen, die ze omzoomden. En zoo wonderlijk half wakker als ze was, voelde ze nauwelijks het verschil tusschen wat ze werkelijk zag en wat ze zich inbeeldde te zien. Toen Gertrud het weilandje bereikt had, kwam haar droom weer terug ; t want zij zag de koeien niet. Zij liep rond om ze te zoeken, zooals ze in haar droom gedaan had, ze zocht aan de beek, onder de berken en achter het dennenboschje. Ze vond ze nergens, maar had een gevoel, dat ze er waren en dat zij ze zien zou, als ze maar goed wakker was. Eindelijk zag ze een groot gat in de haag en be- greep, dat het vee daar doorgebroken was. Gertrud 'ging nu verder om de vluchtelingen te zoeken. Ze volgde de diepe sporen, die hun hoeven in den lossen boschgrond gezet hadden en vond, dat ze een weg inge- slagen hadden, die naar een afgelegen boschhut leidde.