302 „Och," riep ze uit, „nu weet ik waar ze zijn. Ik weet dat 't volk van Luckhoeve vanmorgen hun vee naar de berghut drijven zou. Toen onze koeien de bellen van de kudde hoorden, zijn ze losgebroken en de andere dieren nageloopen 't bosch in." De onrust had het meisje een oogenblik helder wak- ker gemaakt. Ze besloot naar de berghut te gaan en de koeien te halen. Anders kon ze immers niet weten, wanneer ze weer terug zouden komen. En ze ging snel voort op den steilen, steenachtigen weg, maar toen ze een poosje rechtuit geloopen had, maakte de weg een scherpe bocht, en lag nu recht en glad van dennenaalden voor haar. Ze herkende het uit haar droom. Daar waren dezelfde zonneplekken op het witgele mos en dezelfde hooge boomen. Toen zij den weg herkende, verzonk ze dadelijk weer in denzelfden half wakenden toestand, waarin zij den geheelen dag geleefd had. Ze begon bijna te wachten op iets bovennatuurlijks wat er gebeuren zou. Ze keek onder de dennen, of er hier of daar niet een van die geheimzinnige wezens was, die in 't donkere bosch ronddwalen. Ze zag niets, maar in haar ziel werden wonderlijke gedachten wakker. „Als ik nu eens wraak op Ingmar nam ? Zou die angst dan misschien weggaan, zou ik dan misschien niet gek worden ? Zou het prettig zijn Ingmar te laten lijden wat ik geleden heb?" Het mooie pad scheen haar eindeloos lang. Ze liep