303 daar een heel uur, verwonderd dat haar niets onge- woons gebeurde. Eindelijk liep het pad uit op een vlakte in 't bosch. 't Was een mooi plekje, begroeid met frisch, sappig gras en een massa bloemen. Aan de eene zij verhief zich een steile bergwand. Aan de andere stonden hooge boomen, meest lijsterbessen met groote, witte bloem- trossen, maar ook berken en elzen. Een breede beek met veel water kwam uit den bergwand stroomen, brak zich baan over de vlakte en wierp zich daarop in een kloof, die geheel gevuld was met welig opschietende boomen en struiken. Gertrud bleef staan. Opeens herkende zij de plaats. De beek heette het Zwarte Water, en men vertelde er zonderlinge dingen van. 't Was meer dan eens gebeurd dat menschen wonderlijk „ziende" werden, op 't oogen- blik, dat zij over de beek gingen. Een jongen, die er over gegaan was, had een bruidsstoet gezien, die juist naar de kerk trok, beneden in 't dorp, en een kolen- brander had een koning gezien, die met zijn kroon op 't hoofd en den scepter in de hand naar zijn woning reed. Gertrud voelde haar hart kloppen tot boven in den hals. „God beware me, wat zal ik zien ?" zuchtte zij. Ze kwam bijna in verzoeking terug te keeren. „Maar ik moet dien kant uit," klaagde zij. „Ik moet immers dien kant uit om mijn koeien terug te krijgen." „Ach Heer !" bad zij en vouwde de handen in haar