304 angst, „laat mij niets leelijks of slechts zien. Leid mij niet in zware verzoeking." Ze was er zoo zeker van, dat ze iets zien zou, dat ze nauwelijks over de platte steenen durfde loopen, die over de beek leidden. Toen ze midden in de beek stond, zag ze aan de overzij in de diepte van 't bosch zich iets bewegen. Maar het was geen bruiloftsstoet, maar een eenzaam man, die langzaam de vlakte opliep. Hij was lang en jong en droeg een versleten zwart kleed. Hij had een lang, bizonder mooi gezicht, 't hoofd was onbedekt en lange, donkere lokken hingen hem tot op de schouders. De vreemde man kwam recht op Gertrud af. Zijn oogen waren licht en straalden, alsof er licht van uitging en toen hij haar aanzag, begreep zij, dat hij al haar verdriet wist. En zij zag, hoe hij medelijden met haar had, die door angst voor kleine, aardsche zaken bezocht werd, en wier ziel besmet was door wraakzucht, en met de distels en giftige kruiden van de smart bezaaid. Hoe meer hij Gertrud naderde, des te meer werd haar geheele wezen overstroomd met steeds toenemende vrede en zaligheid, en stille, zonnige rust. En toen hij haar voorbij- was gegaan, was er geen smart of bitter- heid meer in haar, maar alle boosheid verdween als een ziekte, die genezen is en liet gezondheid en kracht achter. Gertrud stond daar lang stil. 't Gezicht ging voorbij, maar zij bleef staan als in een droom van