31 2 „Ze vraagt mij dit niet alleen ter wille van haar ouders, maar ook om mij te toonen, dat ze mij vergeeft." „Ja, dat wist ik, Ingmar, dat je daar geen „neen" op zeggen zoudt," zei Gertrud. „En nu moet ik nog over wat anders spreken." Haar stem werd veel hel- derder en vroolijker. „Nu heb ik wat heel bizonders cadeau voor je." „Wat spreekt Gertrud toch mooi," dacht Ingmar opeens, terwijl hij daar zat. „Ik geloof niet, dat ik ooit iemand met zulk een vriendelijke, vroolijke, heldere stem heb hooren spreken." „Ik ging voor acht dagen van huis, " zei Gertrud, „en was van plan dadelijk naar Gotaborg te gaan om daar te zijn, als de Hellgumianen kwamen. Maar den eersten nacht bleef ik in Bergsána, bij een arme smidsweduwe, die Maria Bouving heet. Dat is een naam, dien je moet onthouden, Ingmar. En als ze in nood komt, moet je haar helpen. " „Wat is Gertrud mooi," dacht Ingmar, terwijl hij knikte en beloofde Maria Bouving's naam te onthouden. „Wat is Gertrud mooi ! Hoe zal 't toch wezen, als ik haar niet meer zie. God helpe mij, als ik verkeerd gedaan heb, door haar op te geven voor een oude hoeve. Akkers en bosschen kunnen toch niet hetzelfde voor me zijn als een mensch. Ze kunnen niet met me lachen, als ik vroolijk ben, of me troosten, als ik be- droefd ben. Er is niets in de wereld wat je een mensch kan vergoeden, dat je liefheeft."