3 1 3 „Maria Bouving," ging Gertrud voort, „heeft een klein kamertje achter haar keuken, waar ze mij liet slapen." „Nu zul je eens zien, hoe lekker je slaapt vannacht," zei ze tegen me, „je zult op beddegoed slapen, dat ik op de verkooping op Ingmarshoeve gekocht heb." „Zoodra ik ging liggen, voelde ik een vreemde, harde prop in 't kussen, dat onder mijn hoofd lag. „'t Is geen bizonder goed beddegoed wat Marie gekocht heeft," dacht ik. Maar ik was zoo moe na een heelen dag loopen, dat ik insliep. Midden in den nacht werd ik wakker, en keerde mijn kussen om, om van die prop af te komen. Toen voelde ik, dat het overtrek midden door ge- scheurd was, en met groote steken slecht dichtgenaaid. Binnenin zat iets hards, dat kraakte als papier. „Ik hoef toch niet op steenen te slapen, " dacht ik, en pro- beerde het harde er uit te halen. Zoo kreeg ik eindelijk een pak in de hand, dat goed ingepakt en gesloten was." Gertrud hield een oogenblik op om te zien, of Ingmar ook nieuwsgierig was. Maar Ingmar had niet heel goed geluisterd. „Wat mooi is 't toch, Gertrud haar hand te zien bewegen onder 't praten," dacht hij. „Ik geloof niet, dat ik ooit iemand zoo vlug in haar bewegingen gezien heb of zoo licht heb zien loopen als Gertrud. Ja, 't is een oud spreekwoord, dat menschen boven alles menschen lief hebben. Maar toch geloof ik nog, dat ik goed gehandeld heb, want 't was niet alleen de hoeve, maar de heele gemeente, die me noodig had."