3 1 9 ten. En juist daarom gingen ze daarheen. Ze gingen om de pokken en de koorts te bestrijden, om wegen aan te leggen en den grond te bebouwen. Gods land zou niet langer prijs gegeven worden aan roovers, maar zij zouden 't in een paradijs veranderen. En niemand was in staat hen van hun plan terug te brengen. Dicht bij de kerk woonde een oude predikantswe- duwe. Ze was zoo oud zoo oud. Ze woonde in een klein dakkamertje in 't postgebouw, schuin over de kerk. Daar had ze gewoond, sinds ze uit de pastorie verhuizen moest. 't Was altijd gebruik geweest dat deze en gene van de rijke boerinnen, als ze naar de kerk kwamen op Zondag naar haar toegingen, met wat versch brood of wat boter of melk. Dan liet ze dadelijk den koffieketel opzetten, en wie maar 't hardst schreeuwen kon, sprak met haar, want ze was verschrikkelijk doof. Dan trachtte men haar te vertellen wat er die week gebeurd was, maar men wist nooit hoeveel ze begreep van wat men tegen haar zei. Ze zat aldoor in haar kamertje, en soms vergaten de menschen haar bijna. Dan kwam eens iemand voorbij, en zag haar oud gezicht achter de witte, schuin opgenomen gordijntjes. Dan dachten ze : „Ik mag haar niet vergeten die daar zoo alleen zit. Als we morgen ons kalf slachten, zal ik naar haar toegaan met wat lekkers." Er was niemand, die uit kon maken wat ze wist of