320 niet wist van wat er in de gemeente gebeurde. Ze werd al ouder en ouder, en eindelijk scheen ze naar niets meer te vragen wat van deze wereld was. Ze zat maar te lezen in een paar oude, stichtelijke boeken, die ze van buiten kende. Ze had een oude meid, die haar bij 't aankleeden hielp en haar eten kookte. Ze waren allebei bang voor dieven en ratten, en staken liefst 's avonds geen licht aan, uit angst voor brand. Velen van hen, die Hellgumianen geworden waren, hadden vroeger de gewoonte met kleine geschenken naar de oude vrouw te gaan. Maar sinds ze bekeerd waren en zich van alle menschen hadden afgezonderd, gingen zij niet meer naar haar toe. Niemand wist of zij begrepen had, waarom ze niet meer kwamen. Niemand wist ook of ze iets had gehoord van de groote verhuizing naar Jeruzalem. Maar op een dag beval de oude predikantsvrouw haar dienstmeisje voor een paard en wagen te zorgen, omdat ze uit rijden wilde. Wat zal het meisje er verbaasd hebben uitgezien ! Maar toen ze tegenwerpingen trachtte te maken, was de oude dame stokdoof. Ze stak de rechterhand met den wijsvinger hoog in de lucht en zei : „Ik wil uit rijden, Sara Lena, je moet mij paard en wagen be- zorgen. " Sara Lena kon niet anders doen dan gehoorzamen. Ze moest naar den predikant gaan om een behoorlijk