328 „Ja," antwoordde Bjorn, „ik heb al 't mijne aan God gegeven. " „Ja, maar dit was niet van jou ! " zei zijn broer zacht. „Was dit het mijne niet ?" „Neen, dit was van onze familie." Ljung Bjórn antwoordde niet, maar bleef zwijgend zitten. Hij wist, dat zijn broer op dien steen was gaan zitten, om woorden van vrede te spreken. Hij was niet bang voor wat Per zeggen zou. „Ik heb de hoeve teruggekocht," zei zijn broeder nu. Ljung Bjorn ging een schok door de leden. „Kon je niet verdragen, dat hij uit de familie zou gaan ?" „Ik ben niet rijk genoeg, om het alleen daarom te doen," was het antwoord. Bjorn zag hem vragend aan. „Ik deed het, omdat je hier iets zoudt hebben, als je terugkwam. " Ljung Bj órn voelde de tranen in de keel en begon te snikken. „En opdat je kinderen wat zouden hebben, als ze terugkwamen." Bjorn sloeg den arm om den hals van zijn broeder. „En voor mijn lieve schoon- zuster, " zei Per. „'t Zal haar goeddoen te weten, dat hier een tehuis voor haar klaarstaat en op haar wacht. 't Oude tehuis zal altijd openstaan voor ieder van jelui, die terugkomt." „Per," zei Bj órn, „ga jij op den wagen zitten en reis naar Jeruzalem, dan blijf ik thuis. Je bent meer waard naar het heilige land te reizen dan ik." „Ach neen, " antwoordde Per en glimlachte. „Ik