3 2 9 weet wel hoe je 't meent, maar ik pas het beste hier thuis." „Ik geloof, dat jij in den hemel past," zei Bjorn. Hij leunde zijn hoofd tegen den schouder van zijn broeder. „Nu moet je me alles vergeven," zei hij. Ze stonden op en drukten elkaar de hand ten afscheid. „Nu heeft er niemand tegen den steen geklopt," zei Per. „'t Was toch wonderlijk, dat je hier ging zitten," zei Bjorn. „wij hadden moeite vrede te houden in den laatsten tijd als we elkaar ontmoetten." „Dacht je, dat ik vandaag in een stemming was om te twisten?" „Neen, maar ik was bang om boos te worden, omdat ik je missen moet." Ze gingen naar den grooten weg en Per greep met kracht de hand van Ljung Bjórns vrouw. „Ik heb de Ljunghoeve gekocht," zei hij. „Ik zeg je dat, opdat je weten zou, dat je terug kunt komen, wanneer je maar wilt." Op dezelfde manier nam hij de hand van hun oudste kind : „Onthoud goed, dat je een hoeve en land hier thuis hebt, als je weer terug wilt komen." Hij ging van 't eene kind naar 't andere, tot hij bij kleinen Erik kwam, die pas twee jaar oud was, en niet kon begrijpen wat hij bedoelde. „Denkt er allen om, kinderen ! dat je kleinen Erik zegt