330 dat hij een hoeve en land hier heeft, wanneer hij ook terugkomen wil." Toen trok de lange optocht verder. Toen de lange rij karren en vrachtwagens voorbij het kerkhof gekomen waren, werden ze omringd door en een groote schaar familieleden n vrienden, die afscheid van de reizigers nemen wilden. 't Werd een lang oponthoud, want allen wilden hun de hand drukken en een paar woorden tot afscheid zeggen. Toen ze later door de kerkbuurt reden, was de weg aan beide kanten bezet met menschen, die hun uittocht wilden zien. Er stonden menschen op alle stoepen, zij hingen uit de vensters, zij zaten op de hekken, en zij, die verder af woonden, stonden op de heuvels en hoogten, en wenkten en wuifden met petten en doeken. De lange optocht reed langzaam voorbij de menschen- massa, tot ze aan 't huis van den rechter Lars Cle- mentsson kwamen. Daar hielden ze op en Gunhild stapte uit om afscheid te nemen. Gunhild had op Ingmarshoeve gewoond, sedert ze besloten was mee naar Jeruzalem te gaan. Ze had ge- meend, dat dit beter was, dan in onmin en ongenoegen met haar ouders te leven, die maar geen vrede hebben konden met de gedachte, dat zij van hen weggaan zou. Toen Gunhild uit den wagen stapte, zag ze, dat haar