33 1 ouderlijk huis als uitgestorven was. Geen mensch was te zien op de plaats, en niemand voor 't venster. Toen ze aan het hek kwam, vond ze het gesloten, maar Gunhild nam een anderen weg over een stapje en kwam op de hoeve. De gangdeur was ook gesloten. Gunhild ging om 't huis naar de keukendeur, maar de klink was van binnen dicht. Gunhild klopte een paar keer, maar toen niemand open kwam doen, nam ze een stokje, stak dat door de reet en lichtte de klink . op. Zoo kwam zij in het huis. In de keuken was geen mensch. In de groote kamer was alles stil en leeg, en evenmin was er iemand in 't kleine kamertje. Gunhild wilde niet weggaan zonder haar ouders een teeken gegeven te hebben, dat zij er geweest was om afscheid te nemen. Ze ging naar de hooge commode en sloeg de klep neer. Ze wist, dat haar vader daar pen en inkt had staan. Ze vond den inkt niet dadelijk, maar zocht in laden en vakjes. Daar vond ze een kistje, dat ze wel kende. 't Was van haar moeder, die het als bruidsgeschenk van haar moeder gekregen had, en toen Gunhild nog klein was, had haar moeder het haar dikwijls laten zien. 't Kisje was wit verlakt met een geschilderd bloem- kransje er omheen. In het deksel was een plaatje van een herder, die voor een troepje witte lammeren op zijn fluit speelde. Gunhild deed het deksel open om den herder nog eens te zien.