33 2 In het kistje had haar moeder vroeger 't beste en liefste bewaard wat ze had. Daar had ze haar moeders trouwring geborgen, haar vaders oud horloge en haar eigen gouden oorbellen. Maar toen Gunhild het opendeed, zag zij, dat dit alles was weggenomen, en dat in plaats daarvan niets dan een brief lag. 't Was een brief van haar zelf. Ze had voor een paar jaar een reis naar Mora gemaakt en was in een boot over 't meer Siljan gegaan. De boot was gekanteld. Verscheidene van hare kameraden hadden 't leven daarbij verloren, en haar ouders hadden gehoord, dat Gunhild ook omgekomen was. Gunhild begreep, dat haar moeder zoo blij geweest was, toen ze den brief kreeg, dat haar dochter nog leefde, dat ze alles uit haar kistje genomen had en er den brief in had gelegd als haar grootsten schat. Gunhild werd doodsbleek. 't Hart werd haar als toe- gesnoerd. „Nu weet ik, dat ik Moeder vermoord," dacht ze. Ze dacht er niet meer aan iets te schrijven, maar vluchtte weg. Ze kwam buiten en ging weer op den wagen zitten zonder op alle vragen, of ze haar ouders gezien had, te antwoorden. Den geheelen weg over zat ze onbe- weeglijk, met de handen in haar schoot en staarde voor zich uit. „Ik vermoord Moeder," dacht ze. „Ik weet, dat ik Moeder vermoord. Ik weet, dat Moeder sterft. Voor mij