333 is geen geluk meer," dacht ze. „Wel mag ik naar het heilige land reizen, maar ik vermoord mijn eigen Moeder." Toen de lange rij karren en lastwagens eindelijk door de kerkbuurt in het dal gekomen was, kwamen ze in een boschje. Hier merkten de reizigers naar Jeruzalem voor 't eerst, dat ze vergezeld werden door een paar personen die ze niet kenden. Zoolang ze in het dorp geweest waren, hadden zij 't zoo druk gehad met afscheid te nemen en groeten mee te geven, dat ze geen tijd gehad hadden de vreemde kar op te merken, maar in 't Bosch begonnen ze er allen op te letten. Nu eens reed ze alle andere karren voorbij tot vooraan in de rij, dan weer reed ze langzaam en liet al de andere voorbijrijden. De kar was niet anders dan een gewone boeren-werkkar, zoo een als dagelijks bij 't werk gebruikt wordt. Maar juist daarom was 't onmogelijk te zien aan wien zij hoorde. Niemand kende het paard. Dat werd gemend door een ouden man, die heel krom zat, gerimpelde handen had en een langen witten baard. Hem kende niemand, dat wist men zeker. Maar naast hem zat een vrouw, die men vond, dat er zoo bekend uitzag. Niemand kon haar gezicht zien,