29 alleen de spoedig vertrekkende pelgrimsscharen haar bezochten. Herinnert ge u niet, dat bisschoppen kwamen met hun gevolg van priesters, en om de grafkerk hun paleizen en kerken bouwden „Maar dat alles was min werk, o rots ! Gij laagt daar onopgemerkt, vergeten op Moria. Gij waart onder puin begraven, onder een aschhoop verborgen. Niemand dacht aan uw bestaan." Bij die vermaning kwam er antwoord van de rots. „Wat zijn voor mij jaren van vernedering ? Ben ik niet evengoed wie ik ben ? Enkel een paar eeuwen gingen voorbij en op een nacht kwam een oud, eerbiedwaardig man met bontgeranden bedouinen mantel, en met een band van kemelshaar om 't hoofd tot mij. „Die man was Mahomed, Gods profeet. Hij werd levend in den hemel opgenomen, en zijn voet rustte op mijn schedel, toen hij van de aarde weggenomen werd. Op 't zelfde oogenblik hief ik mij uit eigen kracht verscheidene voeten op, in mijn verlangen hem te volgen. Ik hief mij op uit asch en puin. Ik ben de eeuwige, die nooit verloren kan gaan." „Gij verliet uw volk, verrader," klaagde de kerk. „Gij hielpt de ongeloovigen aan de macht." „Ik heb geen volk, ik dien niemand, ik ben de eeuwige rots. Wie mij aanbidt, dien bescherm ik. Spoedig kwam de dag, dat Omar zijn intocht in Jeruzalem hield en de groote kalif begon de tempelplaats te reinigen, en nam zelf een mand met puin op zijn hoofd